Jakina da Android PC arruntek ez dituzten ezaugarri berezietako gailu mugikorretarako diseinaturiko sistema eragilea dela. Hala nola, pantailaren tamainua, bateria bidezko elikadura eta eskura dauden hadware baliabide erabilgarriak (PC arruntetan baino askoz ere urriagoak, adibidez ARM prozesadoreen abiadura, RAM memoriaren kapazitatea e.a.) dira App-ak garatzerako garaian kontuan hartu beharko liratekeen ezaugarri batzuk.
Azpimarratzekoa da gailu mugikorrak komunikazio tresneria edo ekipoak direla, eta hauen helburua edota lehentasuna komunikazioei arreta eskeintzea dela. Adibidez inork ez luke gustoko aplikazio bat itxi behar izatea dei bat jasotzeagatik.
Android, gailuan instalaturik eta exekuzioan dauden aplikazio guztien kudeaketa modu automatikoan egiteko diseinatua izan da, erabiltzaileak modu eroso eta eraginkorrean gailuari ahalik eta errendimendurik handiena ateratzeko.
Testuinguru honetan, ondorio bat atera dezakegu: Android App-en bizi-zikloa beste sistema eragileengandik ezberdina da. Normalean erabiltzailea izaten da aplikazioen bizi-zikloa kontrolatzen duena PC arruntetako sistema eragileetan, baina Android sistema eragilea bera App-en kontrola egiteko diseinatu da.
App-en bizi-zikloaz hitz egitea baino askoz zuzenagoa da
activitie-n bizi-zikloaz hitz egitea. Modu sinple batean azalduz,
Activitie bat App-a osatzen duten erabiltzailearen interfaze edo pantaila bakoitza da; modu konplexuagoan ordea, Activitie bat App bat osatzen duten oinarrizko elementuetako bat da.
